asif eminov blog

Bağışladığın kitab səhifələrində
içdiyin son kofe izləri…
Toxunuram dodaqlarına
hər vərəqdə.

Döyün ürəyim. Ölənə kimi döyun. Yaşat məni. Sənə ehtiyacım var.

Bu həyat qumarında ya səni qazanacaq, ya özümü itirəcəm.

Tarixin en boyuk gunahi menim boynumda. Men seni allahdan cox sevdim. (more…)

Kitabları qədər anlaşılmaz və heç kimin dərk etmədiyi dünyası vardı. Abstraktlığı cənnətdən çox uzaq və eyni zamanda ona əbədi həyat bəxş elədi. O, sevə bilmədi allahı homoseksuallıqdan aldığı həzz qədər. O, yaşadı fikirləri ilə. Həm özündə, həm başqalarının ürəyində…
Hər gün ona sonuncu gün. Hər gün ona birinci gün…

Skamyada qoyulan bir parça çörək,
soyuq və kövrək.
Oynayırdı küləklə…
Və yolunu gözləyirdi,
ya bir yetimin,
ya da ac göyərçinlərin…

Bir ətrafınıza baxın. Hər nə görürsünüzsə, hamısını siz yaratdınız. Mövcudluq illuziyadır. İnsan öz mövcudluğu üçün ətrafında olan nəsnələrin mövcudluğuna ehtiyac duyur və bu ehtiyacları insan gerçəkləşdirir. Hər şeyi siz yaratdız. (Bütün var olanlar sizin yaratdığınız “var”lardır. Kor insan üçün nə günəş var, ay var, nə çay var, nə su var, nə maşın var, nə qatar var və s. O, heç vaxt günəşin necə olduğunu təsəvvür edə bilməz, o heç vaxt işığın necə olduğunu təsəvvür edə bilməz. Onun təsəvvürləri də öz dünyası kimi qaranlıqdan ibarətdir. Onun təsəvvürlərindəki fiqurlar da qaranlıqdan başqa heç nə deyil. Korlar mövcud olmaq üçün ətrafdakı insanlaradaha çox ehtiyacı var. Çünki onların mövcüdluğu üçün lazım olacaq “var”ları, ətrafındakı insanlardan alır. ) (more…)

Dizləri üstə yıxılan qoca,
Allah adıyla çörək diləndi.
Və rəhmi gəlmədi allahın.
İtlər oğurladı ayaqqabılarını da,
Küləklər apardı yaylığını da.
Ağladı o son dəfə
Və acından öldü
həmin gecə…