Açılan növbəti bir yay səhəri idi. Yuxudan duran kimi “par-par” parıldayan günə baxmaq üçün dəhlizə qaçdım. Korridordakı şüşəbəndin pəncərələri çox olduğundan korridora düşən gün işığı dəhliz boyu səpələnirdi. Pəncərədən boylanıb günə baxmağa çalışırdım və eyni zamanda həm də düşünürdüm ki, görəsən Gün hər gün səhər çıxıb və hər axşam batmaqdan bezmir? Pəncərənin altlığı hündür olduğundan həyətə baxmağa boyum çatmırdı. Görə bildiyim yalnız qarşımda, mənim üçün sonu görünməyən, saysız hesabsız binalar idi. Onların içində isə mənə ən maraqlı gələn Bakı Sirkinin uzaqdan görünən dam örtüyü idi. Gözlərimi gün işığından qirparaq maraqla uzaqlara baxmağa çalışırdım. Binamızın qarşısındakı nəhəng və əzəmətli binaya, dalğalanan bayrağa baxmağıda yaddan çıxarmadım. (more…)
Social Media